Jednym z moich ulubionych cytatów jest: „Jest dziwną cechą natury ludzkiej, że człowiek może wiedzieć o czymś przez wiele lat, a jednak czuć się wstrząśnięty odkryciem, iż tak jest w istocie”.
Mnie on zawsze zaprasza i inspiruje a zarazem przestrzega przed „wiedzeniem czegoś na pewno”. Że oto dotarłam do celu i mogę wbić chorągiewkę pewności na kolejnym szczycie mojej mądrości: no tak! Wiadomo! Teraz już wiem! No i wiem… na trochę.
W wędrówce do samej siebie doceniam bardzo fakt, że ten cytat tak często mi towarzyszy. Nie powiem, że nie zdarzyło mi się założyć pewnego efektu z góry, komu się nie zdarza?
Wiedziałaś, wiedziałeś, że:
„Ludzie mówią coś z jakiegoś powodu”
???
I pewnie znajdzie się wśród czytających także taka osoba, która twierdzi, że ludzie czasem po prostu mówią, żeby mówić. Jakby jednak tak głębiej sięgnąć, to pewnie można się dokopać do ukrytych powodów. Ale kto ma na to czas?
W tym świecie, gdzie tylu ludzi potrzebuje pewności, bycie w niepewności wydaje się być jakąś przywarą. Sama ze sobą toczyłam wewnętrzną dysputę, czy to, że potrafię być w niepewności to dobrze, czy źle? No wiadomo, że niby zależy. Ale jak z tego uczynić źródełko wzmocnienia, a nie litanię tłumaczeń?
No i ciągnie mnie do zdania: Ludzie mówią coś z jakiegoś powodu. Wyrasta piękna przeciwwaga do cytatu, z którym zaczęłam.
Dlaczego tak na to patrzę? Na pierwszy rzut, słowa wydają się jakieś totalnie z innych bajek.
Gdy jestem czegoś pewna, bardziej skłaniam się cytatu, w tej formie, że oto coś odkryłam właśnie. Ale ale. Ten cytat mówi mi „uważaj na pewność”. Pewność potrafi zamykać. Mogę już nie słuchać, tylko interpretować.
Więc lecę w drugi koniec. Puszczam tę pewność.
Ludzie mówią rzeczy z jakiegoś powodu. W niepewności szukam, znowu znajduję: ach, to dlatego!
Znowu wiem.
Na chwilę.
I może właśnie o to chodzi?
Nie o to, żeby wybrać między pewnością a niepewnością.
Tylko żeby umieć się między nimi poruszać.
Bo gdzieś pomiędzy nimi staję się żywa.
Autor cyctatu Clive Staples Lewis, brytyjski pisarz, literaturoznawca i teolog. Źródło: kazanie „Ciężar chwały”.
Serdeczności
Ewa
Dodaj komentarz
Komentarze